Verhuizen naar Monaco? Dit zijn de fiscale aandachtspunten

Gepubliceerd op 05-08-2020

Met zijn aangename klimaat en zijn gunstig fiscaal regime is Monaco een aantrekkelijke bestemming voor Belgen die willen emigreren. Toch is het niet zo vanzelfsprekend om er inwoner te worden.

Monaco is vooral bekend vanwege de voordelige fiscale behandeling van zijn inwoners. Maar Monaco is meer: het is een van de veiligste plaatsen ter wereld, heeft een betrouwbaar en gevarieerd aanbod aan scholen en kent een voortreffelijke (financiële) infrastructuur. Zowel geografisch (Côte d’Azur) als klimatologisch (met meer dan 300 dagen zonneschijn per jaar) is Monaco een aangename plaats om te wonen. Uiteraard is Monaco ook bekend als mondaine en luxueuze badplaats. Met zo‘n 38 000 inwoners is het een van de dichtstbevolkte staten ter wereld. Deze bevolkingsdichtheid uit zich ook in de immense aankoopprijzen en huurprijzen van de appartementen. Het is dus niet vanzelfsprekend om zomaar richting Monaco te verhuizen.

Verblijfsvergunning of carte de séjour

Om te mogen verblijven in Monaco, is het nodig om een verblijfsvergunning aan te vragen, de ‘carte de séjour’. De aanvraag moet gestaafd worden met onder meer een bewijs dat men vermogend is of voldoende inkomsten krijgt, identiteits- en verzekeringsdocumenten, een bewijs van blanco strafblad, een huurcontract of een eigendomsakte van een Monegaskisch onroerend goed

Een ‘carte de séjour temporaire’ is geldig voor één jaar en moet jaarlijks hernieuwd worden gedurende drie jaar. Na de eerste drie jaar kan men een aanvraag doen voor een ‘carte de séjour ordinaire’, die geldig is voor drie jaar en eenmaal hernieuwbaar is. Gedurende deze eerste negen jaar moet de belastingplichtige minimum drie maanden per jaar in Monaco verblijven. Uiteraard moet de belastingplichtige ook de regels rond inwonerschap van andere landen in het oog houden om te vermijden daar als fiscaal inwoner beschouwd te worden.

Na de eerste negen jaar is het mogelijk om een ‘carte de séjour privilégié’ aan te vragen, waarbij de belastingplichtige vereist is om een minimum van zes maanden per jaar in Monaco te verblijven. Dit is eigenlijk een verblijfsvergunning op lange termijn.

Inkomstenbelasting

Sinds 1870 heft Monaco geen inkomstenbelasting meer op zijn inwoners (behoudens voor inwoners van Monaco met Franse nationaliteit). Dit geldt zowel voor mensen met Monegaskische nationaliteit als die zonder. Er geldt ook geen meerwaardebelasting noch vermogensbelasting.

Inwoners van Monaco die een commerciële of industriële activiteit uitvoeren waarvan de buitenlandse omzet meer dan 25 % van de totale omzet bedraagt, zijn echter wel onderworpen aan een inkomstenbelasting van 33,33 %, ook op het inkomen van de activiteiten binnen Monaco. Daarnaast zijn ondernemingen die inkomsten van patenten of bepaalde auteursrechten ontvangen, onderworpen aan een inkomstenbelasting van 33,33 %.

Erven en schenken in Monaco

In Monaco is wel erfbelasting en schenkbelasting verschuldigd, maar alleen voor goederen die in Monaco gelegen zijn. Hier geldt een uitzondering voor erfgenamen in directe lijn. Er is namelijk geen erfbelasting als de erfgenamen in directe lijn goederen gelegen in Monaco erven van een inwoner van Monaco. Hetzelfde geldt voor schenkingen.

Deze belastingen zijn niet verschuldigd op goederen buiten Monaco (bijvoorbeeld geld op een buitenlandse bankrekening).

Geen dubbelbelastingverdrag

Monaco heeft geen dubbelbelastingverdrag afgesloten met België. Daardoor zijn broninkomsten uit België doorgaans belastbaar in België in de mate dat het Belgisch intern recht een dergelijke belastingheffing voorziet. Dat is o.m. het geval voor dividenden, bezoldigingen, pensioenen en sommige meerwaarden over aandelen. Ook eventuele discussies over Belgisch inwonerschap zijn een stuk lastiger te beslechten door gebrek aan een tie breaker rule.

Emigratie en fiscus

  451